ტეგების არქივი: ლინკოლნ მიჩელი

Alexander Cooley & Lincoln Mitchell – Engagement without Recognition: A New Strategy toward Abkhazia and Eurasia’s Unrecognized States

ავტორები, ალექსანდრ ქული და ლინკოლნ მიჩელი, ამ სტატიაში გვთავაზობენ დასავლეთის ქვეყნების ახალ მიდგომას აფხაზეთის მიმართ სახელად “ურთიერთობა აღიარების გარეშე”, რომლის მიზანია აფხაზეთის გამოყვანა ამჟამინდელი საერთაშორისო იზოლაციიდან და შესაბამისად, რუსეთის მონოპოლისტური გავლენის სფეროდან. ამ სტრატეგიის მიხედვით, აფხაზეთს საშუალება მიეცემა, რომ დასავლეთთან პოლიტიკურ, ეკონომიკურ, სოციალურსა და კულტურის სფეროებში დაამყაროს კავშირები, რათა სოხუმზე რუსეთის გავლენა შემცირდეს. ამ სტრატეგიის განხორციელების პარალელურად დასავლეთმა უნდა გააგრძელოს არაღიარების პოლიტიკა და დაადასტუროს, რომ არც აშშ და არც ევროკავშირი არასდროს არ აღიარებს აფხაზეთს, როგორც დამოუკიდებელ სახელმწიფოს. სუვერენიტეტის საერთაშორისო სამართლებრივი ასპექტის განცალკევებით აფხაზეთის მმართველობის საკითხისგან დასავლეთს საშუალება მიეცემა, რომ მოიპოვოს სტრატეგიული ბერკეტი აფხაზეთთან მიმართებაში, რაც დასავლეთის ქვეყნებს ამჟამად არ გააჩნიათ.

Cooley, A., & Mitchell, L. A. (2010). Engagement without Recognition: A New Strategy toward Abkhazia and Eurasia’s Unrecognized States. The Washington Quarterly, 33(4), 59-73.

ჩამოტვირთვა

Alexander Cooley & Lincoln Mitchell – No Way to Treat Our Friends: Recasting Recent U.S./Georgian Relations

ავტორები, ალექსანდერ ქული და ლინკოლნ მიჩელი, ამ სტატიაში წერენ, რომ აშშ-ის მიდგომა და პოლიტიკა საქართველოს მიმართ, რომელმაც ვერ უზრუნველყო 2008 წლის კონფლიქტის პროგნოზირება და თავიდან აცილება, დამყარებული იყო ორ მცდარ პრინციპზე. პირველი იყო აშშ-ის მიერ საქართველოში ფართო დემოკრატიული განვითარების მაგივრად პირადად მიხეილ სააკაშვილის მხარდაჭერა. მეორე იყო აშშ-ის მიერ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის უპირობო მხარდაჭერა მაშინ, როდესაც უმჯობესი იქნებოდა ვაშინგტონს საქართველოს გაყინულ კონფლიქტებში მიუკერძოებელი მედიატორის როლი შეესრულებინა. დროთა განმავლობაში, მჭიდრო პირადმა ურთიერთობებმა, რომელიც ჩამოყალიბდა ვაშინგტონსა და თბილისს შორის, სააკაშვილის რეჟიმის შიდა ინტერესები და პრიორიტებები აშშ-ის ოფიციალურ პოლიტიკურ მიზნებად გადააქცია და დაეხმარა თბილისს არაჯანსაღი გავლენა მოეპოვებინა აშშ-ის საგარეო პოლიტიკაზე.

Cooley, A., & Mitchell, L. A. (2009). No way to treat our friends: recasting recent US–Georgian relations. The Washington Quarterly, 32(1), 27-41.

ჩამოტვირთვა

Stephen F. Jones (ed.) – War and Revolution in the Caucasus: Georgia Ablaze

სამხრეთ კავკასია ტრადიციულად იყო მოდავე იმპერიათა სათამაშო მოედანი. ევროპის კიდეზე მდებარე ეს რეგიონი დასავლურ გონებებში დაკავშირებულია ეთნიკურ კონფლიქტებთან და 2008 წლის აგვისტოს გეოპოლიტიკურ ბრძოლებთან. კიდევ ერთი ომი წარმოიშვა ამ შორეულ ევროპულ პერიფერიაზე, როდესაც რუსეთი და საქართველო ერთმანეთს შეეჯახნენ სამხრეთ ოსეთის სეცენიონისტურ ტერიტორიაზე. ომს ჰქონდა გლობალური გამოძახილი, რომელმაც კულმინაციას მიაღწია ერთი მხრივ რუსეთს, მეორე მხრივ ევროპასა და აშშ-ის შორის დაძაბულობების გაღრმავებაში. ომის მიზეზებსა და შედეგებზე სპეკულაცია ფოკუსირდებოდა დიდი ძალების მეტოქეობაზე და ახალ დიდ თამაშზე, ნავთობის მილსადენის მარშრუტებზე და რუსეთის იმპერიულ მისწრაფებებზე.

ეს წიგნი იღებს განსხვავებულ მიდგომას, რომელიც ფოკუსირდება 2008 წლის აგვისტოს ომის საშინაო საფუძვლებზე. ამ კრებულში ავტორები კოლექტიურად წარმოადგენენ ომის ახალ მრავალგანზომილებიან კონტექსტს. ისინი აანალიზებენ რეგიონში ნაციონალურ უმცირესობებს შორის ისტორიულ ურთიერთობებს, აღწერენ კავშირს დემოკრატიულ განვითარებას, სახელმწიფოს-მშენებლობას, ომს შორის, და იკვლევენ  ლიდერობისა და საჯარო აზრის როლს. ხშირად გამარტივებული გეოპოლიტიკური ახსნების მიღმა მუშაობისას, ავტორები აძლევენ ეროვნულ უმცირესობებს და თავად ქართველებს ხმას, რომელიც უმეტესად დავიწყებულია დასავლელი ანალიტიკოსების მიერ.

ეს წიგნი დაფუძნებულია Central Asian Survey-ის საგანგებო გამოცემაზე.

Jones, S. F. (Ed.) (2011). War and Revolution in the Caucasus: Georgia Ablaze. London: Routledge

ხელმისაწვდომია Amazon.com-ზე

Lincoln Mitchell – The Color Revolutions

გვიანი 2003 წლიდან შუა 2005 წლამდე, მშვიდობიანი ქუჩის პროტესტების სერიამ საქართველოში, უკრაინასა და ყირგიზეთში ჩამოაგდო კორუფციული და არადემოკრატიული რეჟიმები და სამივე ქვეყანაში ახალი პრეზიდენტების არჩევა მოიტანა. ამ მოძრაობებს – კოლექტიურად ცნობილს, როგორც ფერადი რევოლუციები – დასავლეთში დემოკრატიულ გარღვევად შეხვდნენ, რომელსაც შეიძლება საფუძვლიანად შეეცვალა ყოფილი საბჭოთა კავშირის პოლიტიკური ნიადაგი.

თუმცა როგორც ლინკოლნ ა. მიტჩელი ხსნის “ფერად რევოლუციებში“, მას შემდეგ ნათელი გახდა, რომ ეს პროტესტები რადიკალური ცვლილებების გარდა, თანმიმდევრულობის მომენტები იყო. ამ მოძრაობებმა არამხოლოდ მცირედით გამოიწვიეს დემოკრატიული ცვლილება სხვა პოსტ-საბჭოთა ქვეყნებში, არამედ მათი გავლენა თავად საქართველოზე, უკრაინაზე და ყირგიზეთზე თავდაპირველი მოლოდინისგან სრულებით განსხვავებული იყო. მიტჩელი ამტკიცებს, რომ სინამდვილეში, ფერადი რევოლუციები უკეთ გასაგებია, როგორც ფაზები თითოეული ქვეყნის გრძელ პოსტ-კომუნისტურ ტრანზიციაში: ცხადია, მნიშვნელოვანი მოვლენები, მაგრამ არა ნამდვილი რევოლუციები.

“ფერადი რევოლუციები” იკვლევს სამივე ფერადი რევოლუციის – საქართველოს ვარდების რევოლუცის, უკრაინის ნარინჯისფერი რევოლუციის, ყირგიზეთის ტიტების რევოლუციის –  მიზეზებსა და შედეგებს და ადგენს საერთო თემებსა და ეროვნულ ვარიაციებს. მიტჩელის ანალიზი აგრეთვე შეეხება ამერიკული დემოკრატიის გავრცელების პროგრამების როლს, ფერადი რევოლუციების მიმართ არადემოკრატიული რეჟიმების რეაქციებს, ამ მოვლენების გავლენას აშშ-რუსეთის ურთიერთობაზე და 2005-2006 წლებში წარუმატებელ “რევოლუციებს” აზერბაიჯანსა და ბელარუსში.

იმ დროს, როდესაც არაბულმა გაზაფხულმა ახლო აღმოსავლეთში დემოკრატიული განვითარების იმედები წარმოშვა, ფერადი რევოლუციების მიტჩელისეული აღწერა ჩინებული შეხსენებაა თუ რამდენად საფრთხილოა შეცდენა დემოკრატიული გარღვევების დრამატულ მოვლენებში.

Mitchell, L. A. (2012). The Color Revolutions. University of Pennsylvania press.

ნახეთ books.google.com-ზე; რეზიუმე (Maia Otarashvili, Foreign Policy Research Institute)

Lincoln A. Mitchell – Uncertain Democracy: U.S. Foreign Policy and Georgia’s Rose Revolution

2003 წლის ნოემბერში, საქართველოს ყოფილ საბჭოთა რესპუბლიკაში მოპარულმა არჩევნებმა გამოიწვია დემონსტრაციები და პრეზიდენტ ედუარდ შევარდნაძის საბოლოო გადადგომა. შევარდნაძე შეცვალა დემოკრატიულად არჩეულმა მთავრობამ პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის მეთაურობით, რომელმაც საქართველოს აღდგენის, დასავლეთის მიმართ მიმართვის და ევროპული სტილის დემოკრატიის მშენებლობის პირობა დადო. ვარდების რევოლუციის სახელით ცნობილი ეს ადრეული ოცდამეერთე საუკუნის დემოკრატიული მოძრაობა იყო ერთ-ერთი ე. წ. ფერადი რევოლუციებიდან (ნარინჯისფერი უკრაინაში, ტიტების ყირგიზეთში, კედრების ლიბანში). რამ გამოიწვია საქართველოში დემოკრატიის რევოლუციის წარმატება, როდესაც დეკადის საწყის ნაწილში მრავალი მსგავსი მოძრაობა დაიშალა?

ლინკოლნ ა. მიტჩელი უშუალოდ დაესწრო ვარდების რევოლუციას და როლიც შეასრულა მის განხორციელებაში ცვლილებების შემქმნელ წამყვან ქართველ აქტორებთან ახლო თანამშრომლობით. “ბუნდოვან დემოკრატიაში”, მიტჩელი ყვება შევარდნაძის გადაგდებით დასრულებულ მოვლენებს და აანალიზებს ფაქტორებს, რომლებმაც გამოიწვიეს ახალი რეჟიმის სასიცოცხლო ენერგია. წიგნი აგრეთვე იკვლევს აშშ-ის მოკრძალებულ, მაგრამ აუცილებელ როლს ვარდების რევოლუციასა და საქართველოს მარცხში მისი დემოკრატიული პირობის შესრულებისას.

“ბუნდოვანი დემოკრატია” არის საქართველოს უახლოესი პოლიტიკური წარსულის პირველი მეცნიერული გამოკვლევა. პირველადი წყაროების, მეორეული დეკომენტების და მისი პირადი NGO გამოცდილების გამოყენებით, მიტჩელი წარმოადგენს საზღვარგარეთ დემოკრატიის გავრცელების აშშ-ის პოლიტიკის ეფექტის შესანიშნავ ქეიზ-სთადის.

Mitchell, L. A. (2009). Uncertain Democracy: US Foreign Policy and Georgia’s Rose Revolution. University of Pennsylvania Press.

ნახეთ books.google.com-ზე; რეცენზია (Robert Legvold, Foreign Affairs)